Mark, 7 november 2009
Verenigde Staten , Los Angeles

Nieuw-Zeeland (deel 2), Cook Eilanden en de VS

Beste lezers,

Het zit er bijna op, de reis van 172 dagen ofwel ruim 24 weken is bijna ten einde; nog een paar uurtjes en dan vlieg ik van Los Angeles via Londen naar Schiphol. Bij deze (dus) de laatste episode van dit reisblog, te beginnen met de laatste week in Nieuw-Zeeland, of misschien kan ik het beter “Bundesstaat Neuseeland” noemen, want regelmatig deed de hoeveelheid Duitsers in hostels of bij excursies niet veel onder voor alle andere nationaliteiten bij elkaar. Het was in ieder geval goed voor m’n ego vanwege de vele complimenten voor m’n “Akzentfreies Deutsch”.

Donderdag 15 t/m zaterdag 17 oktober was ik in Rotorua, zoals in het vorige bericht al gemeld, een plaatsje bekend om z’n Maori activiteiten en tevens om z’n geothermische bronnen (of in “normaal Nederlands”: modderpoelen en warmwatergeisers, zoals ze ook bijv. in IJsland hebben) waardoor het in het dorpje regelmatig naar rotte eieren stinkt vanwege de hoge zwavelconcentratie in de lucht. Om wat mee te krijgen van de Maori cultuur ben ik naar een culturele avond geweest en heb daar een muziek-/dansshow aanschouwd, een traditionele maaltijd genuttigd en een rondleiding door het kleine dorpje gekregen.

Zondag de 18e was het weer tijd voor een lange busreis naar Paihia, de belangrijkste plaats in de ‘Bay of Islands’. Vlakbij dit dorpje werd in 1840 de ‘Treaty of Waitangi’ (overeenkomst tussen de Maori en de Engelsen) getekend, wat wordt beschouwd als het “ontstaan van het huidige Nieuw-Zeeland.” Naast wat sightseeing in en rond Paihia ben ik met een dagexcursie naar Cape Reinga (het meest noordelijke punt van Nieuw-Zeeland; waar de Tasman zee en de Grote Oceaan samenkomen) geweest. Een leuk onderdeel van deze dag was het sandboarden vanaf de zandduinen. Dat gaat behoorlijk snel en zorgt voor nogal wat zand in je ogen, oren e.d.

Woensdag 21 oktober ging de reis verder naar de (verreweg) grootste stad van het land, Auckland (zo’n 1.4 van de 4.4 miljoen Nieuw-Zeelanders woont in Auckland). Een stad waarin het, denk ik, prima wonen/leven is, maar met een toeristenbril op is het niet echt bijzonder interessant.

Vrijdag de 23e Nieuw-Zeeland tijd ben ik naar de Cook Eilanden gevlogen om daar op donderdag de 22e plaatselijke tijd aan te komen op het hoofdeiland Rarotonga. Na een feestelijke ontvangst op het vliegveld (de paar vliegtuigen per week met toeristen worden blijkbaar altijd met muziek e.d. ontvangen) ’s avonds deelgenomen aan de BBQ van het hostel. Vrijdag naar het hoofdplaatsje op het eiland geweest om daar o.a. boodschappen te doen. Omdat zo goed als alles moet worden ingevlogen vanuit NZ zijn de meeste producten schokkend duur. Vanwege de prijs van zo’n 6 euro per liter heb ik (sterk tegen m’n natuur in) dus 9 ochtenden zonder yoghurt ontbeten. Vrijdagavond (de belangrijkste stapavond) met zo’n 15 man uit het hostel een kroegentocht gehouden. Hoewel nog niet helemaal fit na de kroegentocht, ben ik zaterdagochtend naar de wekelijkse culturele markt geweest. Veel prulletjes, eetstalletjes en groeten- en fruitkraampjes alsmede muziek- en dansoptredens. De rest van de zaterdag alsook de zondag, maandag, dinsdag en woensdag weinig anders gedaan dan genoten van het mooie weer.

Donderdag 29 oktober was het dan tijd voor de eerste en enige excursie die ik heb gedaan op de Cook Eilanden: een dagexcursie naar het (op zo’n 45 minuten vliegen van Rarotonga gelegen) eiland Aitutaki. Dat deze excursie wordt aangeprezen als “a day into paradise” en het feit dat de lagune van Aitutaki in meerdere rankings als de mooiste ter wereld wordt beschouwd, zorgde natuurlijk voor behoorlijke verwachtingen. Helaas werkte Moeder Natuur echter niet helemaal mee, waardoor de zon nogal achterwege bleef en we het voornamelijk met een bewolkte lucht moesten doen (wat de kleureffecten vanzelfsprekend niet echt ten goede komt). En als toetje werden we nog op een tropische stortbui getrakteerd. Na ja, ook met matig weer was het de moeite waard en kan er een vinkje achter Aitutaki. Na terugkomst op Rarotonga nog met een paar mensen van het hostel naar een Island Night (ofwel wederom muziek- en dansoptredens) geweest. Als je dan ziet hoe snel die danseressen hun heupen bewegen, zou je denken dat ze acute heupdysplasie oplopen, ongelofelijk……Vrijdag en zaterdag weinig bijzonders meer gedaan waarna ik zondag kort na middernacht naar Los Angeles ben gevlogen. Onder het motto “ongehoorzame mensen hebben de halve wereld” leek het me verstandig om tegen de regels in al voor de takeoff op een andere plaats te gaan zitten dan op de mij toebedeelde plaats, waardoor ik wederom de beschikking had over drie stoelen en liggend slapen weer mogelijk werd.

Zondagochtend 1 november rond een uurtje of 11 plaatselijke tijd kwam ik dan aan in ‘El Pueblo de Nuestra Señora la Reina de los Angeles del Río de Porciúncula’ beter bekend als Los Angeles. Nadat m’n vingerafdrukken en aangezichtsfoto weer netjes in het systeem van het ‘Department of Homeland Security’ beland waren, kon ik met een shuttlebusje naar het hostel midden in de bekende wijk Hollywood (zoals vanzelfsprekend in de VS “eiste” de chauffeur natuurlijk een fooi). Na zondag gebruikt te hebben om wat te acclimatiseren heb ik maandag een “L.A. city tour” gedaan. Hierbij zijn we o.a. door Hollywood, Beverly Hills, Bel Air e.d. gereden. Kortom veel filmlocaties, huizen van celebrities en vooral heel veel dure auto’s gezien. Nu rijden hier wel heeeeeel veeeeeel auto’s in deze enorm uitgestrekte stad waardoor het procentueel waarschijnlijk wel meevalt, maar toch heb je het gevoel dat je continu door de showrooms van bijvoorbeeld Mercedes, Bentley of Ferrari rijdt. Na de toer zelf nog wat door Hollywood gewandeld (o.a. Hollywood Walk of Fame) en nog naar de Farmers Market geweest.

Dinsdag 3 november ben ik naar Santa Monica en Venice Beach geweest. Hoewel het weer bij vertrek bij het hostel Hollywood uitstekend was, was het dat na anderhalf uur met het openbaar vervoer niet meer. Vlak voor aankomst bij de Santa Monica Pier sloeg het weer volledig om, waardoor deze ‘Baywatch stranden’ in een dikke mist gehuld waren. Ondanks dat het vanwege de mist niet echt de moeite waard was toch maar van Santa Monica naar Venice gewandeld en vanaf daar maar weer terug naar het hostel gegaan; nu duurde de reis zelfs bijna 2 uur, terwijl het hemelsbreed nog geen 20 km is! Woensdag de binnenstad (voor zover je daar van kunt spreken) bekeken. In lijn met wat ik maandag en dinsdag al gezien had, bleek ook de binnenstad van L.A. helemaal niet zo vies en slecht onderhouden als ik verwachtte. Sommige delen waren zelfs “Singapore-waardig”. En de “betere winkelcentra” zijn hier ook écht heel mooi, in stijl gebouwd. ’s Avonds BBQ bij het hostel gevolgd door een karaokeshow waarbij het gratis “all you can drink” bier de deelname natuurlijk positief beïnvloedde.

Donderdag 5 november met de trein naar San Diego gereisd. Na aankomst ’s middags naar het USS Midway Musuem geweest. Dit is het grootste voor het publiek opengestelde vliegdekschip ter wereld. En groot was ie zeker, bijna 300 meter in lengte, ruim 41 meter in breedte, (theoretische) capaciteit voor 137 vliegtuigen en wellicht nog wel meer indrukwekkend: 212.000 paardenkrachten sterk. Zo goed als alle ruimtes waren open voor bezichtiging en de vele vrijwilligers (waarvan veel op het schip gediend hadden) vertelden erg interessante en informatieve verhalen. Wanneer een straaljager bijvoorbeeld middels een katapult gelanceerd wordt vanaf het schip, zit het binnen 2½ seconden op 170 knopen ofwel ruim 314 km. per uur!! Vrijdag de stad bezichtigd. In de ‘Old Town’ lijkt het net of je door een Mexicaans plaatsje loopt. Het echte Mexico is overigens niet ver weg, je kunt er vanuit het centrum van San Diego zelfs met de tram naartoe (sommige hostels in San Diego houden dan ook kroegentochten in Mexico ). Tegen het eind van de middag weer richting L.A. vertrokken. Na ongeveer anderhalf uur riep de conducteur om dat er wat problemen (lees: lastige passagiers) waren in treinstel 6 en of er ook agenten of militairen waren die assistentie konden verlenen. En ja, kort daarna liepen er een paar kleerkasten van de marine voorbij en weldra was het probleem opgelost. Naar goed Amerikaans gebruik werden de marinemensen uitgebreid bedankt via de intercom (als je zoveel militairen nodig hebt als de VS, dan moet je de reputatie van het leger natuurlijk hooghouden). “God bless the US Army!”

Nou, ik denk dat HIJ het ook goed voor heeft gehad met mij. Afgezien van de twee kleine ongelukjes/ongemakjes in Australië, heb ik geen noemenswaardige belemmeringen tijdens m’n reis gehad en heb ik in een redelijk (misschien soms wat te) hoog tempo enorm veel kunnen zien van deze wereld. Vanwege de grote verschillen in landschappen, steden, culturen etc. heb ik geen uitgesproken favoriete plaats, maar in algemene termen vond ik Azië het mooist omdat het de grootste diversiteit aan bezienswaardigheden en activiteiten biedt. Ook de economische ontwikkeling aldaar is indrukwekkend en dan ben ik nog geeneens in Zuid-Korea, Taiwan of India geweest!

Beste lezers, dit was het dan; bedankt voor het lezen (vanwege het geringe aantal reacties weet ik echter spijtig genoeg niet echt wie de verslagen las, maar gezien het aantal pageviews was het in ieder geval duidelijk dat er genoeg volgers waren). Voorlopig (de eerste weken/maanden? ) blijf ik nu waarschijnlijk wel in Nederland.

Tot binnenkort!

Groeten,

Mark

P.S.: de foto's staan weer op http://picasaweb.google.com/markslomp

Verras Mark in Verenigde Staten met een belletje via HalloBuitenland.nl